FaceBook  Twitter

MIA SELFIE ΜΕ ΤΗΝ MARINA ABRAMOVIC

 ….Να νικήσεις τον εαυτό σου ή να σε νικήσει ο εαυτός σου?...


           Παρακολουθώντας τις performancies στο Μουσείο Μπενάκη στα πλαίσια του κύκλου AS ONE που υλοποίησε το Ινστιτούτο  Marina Abramovic διέκρινα έναν κοινό παρανομαστή: Η εξώθηση του καλλιτέχνη στα άκρα της σωματικής και ψυχικής του αντοχής μέσα από την επανάληψη ενός μάταιου, κουραστικού, βαρετού, ανούσιου έργου . Για οχτώ ώρες κάθε μέρα για επτά εβδομάδες μια κοπέλα μετρούσε ακατάπαυστα τα δευτερόλεπτα, ένας νεαρός κουβαλούσε σακιά με άμμο από τη μια άκρη στην άλλη και πάλι πίσω, ένας άλλος έφτιαχνε το εκμαγείο ενός βράχου με γύψο το οποίο συνέχεια κατέστρεφε για να το ξαναφτιάξει πάλι από την αρχή κ.α.
         Όπως καθιστούσε σαφές και η Μέθοδος Abramovic που παρουσιαζόταν παράλληλα στο ισόγειο του Μουσείου μάλλον ο στόχος είναι ο ίδιος ο Χρόνος. Επιχειρείται λοιπόν ένα γύμνωμα της εμπειρίας από την χρονική της διάσταση, με μέσον μία δράση που επιβάλλει αυτό το γύμνωμα, ακριβώς επειδή εάν παραμείνει το βίωμα του χρόνου καθιστά την εμπειρία αφόρητη. Η άχρονη εμπειρία είναι η εμπειρία της Αθανασίας! Ο χρόνος υπάρχει από τη στιγμή που είμαστε θνητοί και το ξέρουμε. Ο Χρόνος δεν υπάρχει για τις ανεμώνες, τα βότσαλα και τις πεταλούδες. Η επάνοδος στην αχρονία είναι η επάνοδος στην αθώα ύλη, στους λειμώνες της νιρβάνας από το φόβο του Θανάτου, το κυνήγι του Νοήματος και το άγος της Υπαρξης. Η Abramovic προτείνει την υπέρβαση των ορίων που θέτει το σώμα και το πνεύμα σαν βάλσαμο στη θνητότητα. Το να νικήσεις τον εαυτό σου ισοδυναμεί με νίκη ενάντια στο Χρόνο. Για να νικήσεις το Θάνατο απαιτείται να αδειάσεις τον εαυτό σου όχι μόνο από το βίωμα του Χρόνου αλλά και από οποιαδήποτε ζωική αντίδραση θα έπρεπε να προκαλέσει στο σώμα και στο πνεύμα το μαρτύριο ενός κενού, επαναλαμβανόμενου έργου. Για να νικήσεις το Θάνατο πρέπει να πεθάνεις….
       Ως εδώ καλά…Ο Σίσυφος, ο βασιλιάς της Εφύρας, ήταν ένας δαιμόνιος αποπλάνος  που ο  Δίας τιμώρησε  να ανεβάζει έναν βράχο στο βουνό και αυτός να κατρακυλάει πάλι κάτω ενώ  εκείνος  συνεχίζει αέναα (δηλαδή άχρονα) να τον ανεβάζει πάλι. Αυτό έγινε αφού προηγουμένως ο Σίσυφος στην θανατική του καταδίκη κατάφερε να ξεγελάσει το Θάνατο και να του περάσει αλυσίδες χαρίζοντας Αθανασία στον ίδιο και όλους τους θνητούς. Τελικά ο Άρης απελευθέρωσε το Θάνατο γιατί φυσικά η Αθανασία τον καταργούσε από Θεό του Πολέμου αφού δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς νεκρούς. Δεν ξέρουμε τι διάλεξε ο Σίσυφος στο δίλημμα διαχρονικό μαρτύριο ή Αχρονία όπως δεν ξέρουμε και τι είναι πιο αβάσταχτο. Σε κάθε περίπτωση ζωντανός θα έμενε μόνο με το μαρτύριο και ανέπαφη τη δυνατότητά του να μετρά τις φορές που ανεβάζει το βράχο….
          Η μόνη performer στην οποία ήταν ορατό το μαρτύριο ήταν η Νάντια Παπαθεοδώρου. Υπό αυτή την έννοια αυτό που έκανε μας αφορούσε. Η Νάντια αφέθηκε να πάλλεται από οτιδήποτε εμπεριέχεται στο ψυχικό της ρευστό χαρίζοντας γενναιόδωρα τα κομμάτια της. Η Νάντια πέτυχε την απόλυτη υπέρβαση: Αφέθηκε να νικηθεί από τον εαυτό της μέσα σε μια κουλτούρα που θεοποιεί τα επιτεύγματα, την υπέρβαση των ορίων μέσω του πολέμου με τον εαυτό μας και τη Νίκη σαν υπέρτατη αξία. Σε έναν πολιτισμό που φιλτράρει τα πάντα μέσα από την Ισχύ αποστρέφοντας το βλέμμα του από το Θάνατο και το Χρόνο. Όμως, μόνο σαν θνητότητα η Ζωή μπορεί να υπάρξει σαν Δώρο .Μόνο αν νικηθούμε θα νικήσουμε….  (……Κάτι μου λέει ότι ο Σίσυφος κρυφογελάει έχοντας διαλέξει το Μαρτύριο….)     

Αναρτήθηκε στο Facebook