FaceBook  Twitter

                             ΓΙΑ  ΕΝΑΝ  Ι.Σ.Α.  ΜΕ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ  ΡΟΛΟ

    Θεωρούμε ότι ο Ι.Σ.Α. θα πρέπει να ανακαλύψει τον κοινωνικό του ρόλο. Η φύση της Ιατρικής ακόμη από την εποχή του Ιπποκράτη καθορίζει τη φυσιογνωμία της άσκησής της αλλά και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της ιατρικής κοινότητας. Ο γιατρός δεν είναι (ή τουλάχιστον δεν θα ‘πρεπε να είναι) ένας απλός «επισκευαστής» του πάσχοντος οργάνου λογική που παραπέμπει στην Καρτεσιανή διαίρεση σώματος-ψυχής αλλά και στον ίδιας φιλοσοφίας κατακερματισμό των ειδικοτήτων που χάνει τον Άνθρωπο σαν ενιαίο πάσχοντα. Ο γιατρός οφείλει να «θεραπεύει» με την έννοια της αρχαίας σημασίας της λέξης δηλαδή να υπηρετεί.

Συνεπώς η θεραπεία περιλαμβάνει την ευρύτερη υπηρεσία προς τον πάσχοντα ως βιο-ψυχο-κοινωνικό όν σύμφωνα και με την προσέγγιση του Π.Ο.Υ. για την Υγεία. Αναγωγικά θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τον Ι.Σ.Α. όχι απλά σαν μια συντεχνία εργαζομένων αλλά σαν αγωγό έκφρασης της κοινωνικής αγωνίας που αφορά τα ζητήματα  κάθε είδους  βιο-ψυχο-κοινωνικού πόνου που εκδηλώνεται στις κοινότητες του Ελλαδικού χώρου. Καμία άλλη επαγγελματική ένωση δεν έχει αυτό το βαρύ προνόμιο….

     Η στροφή του βλέμματος του Ι.Σ.Α. στην κοινωνία σημαίνει αναπόφευκτα και την πολιτικοποίησή του με την έννοια της ανάληψης ευθύνης, πρωτοβουλιών και θέσεων σε όσο το δυνατόν περισσότερα ζητήματα βιο-ψυχο-κοινωνικού πόνου που απασχολούν την κοινωνία. Σημαίνει την είσοδό του στο δημόσιο χώρο με τη φιλοδοξία να αποκαταστήσει τη δημόσια εικόνα του σαν συνηγόρου του Πάσχοντος. Μόνον τότε θα επιτύχει και την κατοχύρωση των θεμιτών κλαδικών του αιτημάτων. Εισπράττοντας την κοινωνική επιδοκιμασία ισχυροποιεί την κοινωνική και επαγγελματική θέση των γιατρών ακριβώς γιατί η υποχρέωσή του απέναντι στον άρρωστό του συμβαδίζει υποχρεωτικά με τον κοινωνικό του ρόλο. Φυσικά πολιτικοποίηση του Ι.Σ.Α. δεν σημαίνει εμπλοκή του στα γρανάζια του ανώριμου πολιτικού μας συστήματος με την έννοια της στοίχησης του σε κάποιο πολιτικό κόμμα ή ακόμα χειρότερα της μετατροπής του σε αρένα μονομαχίας των κομμάτων για την μετατροπή  του σε ιμάντα πολιτικής επιρροής. Στην πράξη βέβαια έχουμε αυτό ακριβώς: Την  ένδεια πρωτοβουλιών κοινωνικού χαρακτήρα  εκ μέρους του σε συνδυασμό με την κομματική διαπάλη για τον έλεγχό του. Ο Ι.Σ.Α. είναι σήμερα κομματικοποιημένος και αποπολιτικοποιημένος. Οι παρενέργειες αυτής της κατάστασης είναι γνωστές με κυριότερη εξ αυτών την αποστροφή της ιατρικής κοινότητας  από τις διαδικασίες του Ι.Σ.Α. και την de facto αποδυνάμωσή του. Αδήριτη συνεπαγωγή η διολίσθηση των γιατρών σε status οικονομικού μετανάστη. Αναφέρω εδώ παραδειγματικά την περίπτωση των συμβασιούχων έργου  του Ι.Κ.Α. που εργάζονται χωρίς κανενός είδους ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα την στιγμή που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες…

      Προκύπτει το ερώτημα ποιός ωφελείται και ποιος πλήττεται από την αναξιοπρέπεια του γιατρού και την υποβάθμιση του κοινωνικού ρόλου του Ι.Σ.Α.; Η πασιφανής απάντηση είναι βέβαια ότι ωφελούνται οι πάσης φύσεως έμποροι του βιο-ψυχο-κοινωνικού πόνου και πλήττονται οι πληβείοι ιατροί και ασθενείς. Το επιχειρησιακό σχέδιο του νεοφιλελευθερισμού συνίσταται στον συνεχή αποικισμό όλων των κοινωνικών χώρων με τη λογική του εμπορεύματος. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι όλες οι υπηρεσίες θα πρέπει να ενταχθούν στην Αγορά και να πωληθούν. Μπορεί να συμβεί το ίδιο και με τις υπηρεσίες υγείας; Είναι δυνατόν  η ανακούφιση του πόνου να προσφέρεται μόνον σε έχοντες και κατέχοντες; Εάν ναι τότε αναφερόμαστε στην κατάργηση της κοινωνικής αλληλεγγύης, τον ίδιο τον συνεκτικό ιστό της κοινωνίας. Αυτή είναι η αντίληψη της Υγείας ως κοινωνικού αγαθού όπως είναι η Ελευθερία, η Ισονομία και η Αυτοδιάθεση. Όμως τα κοινωνικά αγαθά δεν είναι δεδομένα. Η ίδια η κοινωνία τα ορίζει και τα διεκδικεί. Ανταποκρίνεται ο Ι.Σ.Α. στον θεσμικό του ρόλο σαν υπερασπιστή του κοινωνικού αγαθού της Υγείας; Αν ναι πως έχει γίνει κατορθωτό να μετατραπεί η Ιατρική σε υποχείριο του marketing της φαρμακευτικής βιομηχανίας; Γιατί εξωθείται η Ομοιοπαθητική θεραπευτική στο περιθώριο παρότι είναι κοινή εμπειρία ότι εκεί που έχει ένδειξη θεραπεύει ήπια και φθηνά και γιατί δεν υφίσταται η έννοια της πρόληψης-Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας γενικότερα; Μήπως γιατί  συμφέρει καλύτερα την βιομηχανία η αρρώστια προκειμένου να πουλάει θεραπεία?....

       Ο κομματικός συνδικαλισμός  που χαρακτηρίζει την λειτουργία του Ι.Σ.Α. είναι η αέναη κίνηση ενός ακίνητου κόσμου. Μια ατέλειωτη πολυλογία για πειθαρχικές παραπομπές που στη μεγάλη τους πλειοψηφία  τροφοδοτούνται από την ελληνική δικομανία. Όσο για τις σοβαρές περιπτώσεις δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε πόσες περιπτώσεις επίορκων ιατρών που έχουν καταδικαστεί από ποινικά δικαστήρια ευτύχησαν να διωχθούν πειθαρχικά. Ποιός περιμένουμε να δράσει κατά του άγους των ιατρών – εκβιαστών - «φακελλάκηδων» εάν όχι ο θεσμικός εκπρόσωπος της ιατρικής κοινότητας; Ποια αποφασιστική στάση έχει δείξει ο Ι.Σ.Α. και τι αποτελέσματα είχε αυτή μέχρι σήμερα; Πόσο αποκαθιστά τη συμμαχία της ιατρικής κοινότητας με την κοινωνία μια τέτοια ανεπάρκεια; Πόσο συμβάλλει στην καχυποψία των πολιτών απέναντι στους γιατρούς; Πόσο δυναμιτίζει την διαπραγματευτική τους θέση όταν θελήσουν να διεκδικήσουν θεμιτά κλαδικά αιτήματα μια τέτοια απομόνωση των γιατρών από την κοινωνία και μια τέτοια απομόνωση του Ι.Σ.Α. από τους γιατρούς; Ποιός μπορεί να τα αλλάξει όλα αυτά εάν όχι ο Ι.Σ.Α.; Αντί μιας δημιουργικής στάσης οι συνεδριάσεις του Δ.Σ. του Ι.Σ.Α. αναλώνονται σε διάλογο κωφών του τύπου των τηλεοπτικών παραθύρων με τις παρατάξεις της Αριστεράς να περιορίζονται στον καταγγελτικό-αντισυστημικό τους λόγο χωρίς να προτείνουν συγκεκριμένες  πολιτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να αναλάβει ο Ι.Σ.Α. για να ανταποκριθεί στον κοινωνικό-συνδικαλιστικό-θεσμικό του ρόλο….

         Είναι σαφές ότι οι μεμονωμένοι γιατροί θα πρέπει να αναλάβουν δράση συγκροτώντας ανεξάρτητες συνδικαλιστικές κινήσεις βάσης  πιέζοντας αυτή την αγκυλωμένη κατάσταση. Ο κοινωνικός ρόλος του Ι.Σ.Α. περνάει μέσα από την πολιτικοποίηση και την εξωστρέφειά του. Τίποτα όμως δεν μπορεί να γίνει χωρίς την επανάκαμψη των ίδιων των γιατρών και την ουσιαστικοποίηση της λειτουργίας του Δ.Σ. Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε η εκλογή στα όργανα του Ι.Σ.Α. να γίνεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο επιτρέποντας στο γιατρό να εκλέξει πρόσωπα είτε ανεξάρτητα είτε από παρατάξεις. Θα μπορούσε η εξέταση των φακέλλων του πειθαρχικού να ανατίθεται σε μέλη του Δ.Σ. χωρίς να απασχολείται η ολομέλεια αφήνοντας χρόνο για πραγματικές συζητήσεις πολιτικών θεμάτων όπως για παράδειγμα: «Πρέπει ή δεν πρέπει ο Ι.Σ.Α. να πάρει θέση υπέρ της ανωνυμοποίησης των κρίσεων του Ε.Σ.Υ. από σώμα κληρωτών κριτών;» «Πρέπει ή δεν πρέπει ο Ι.Σ.Α. να καλύψει την εκπαίδευση στην ομοιοπαθητική με την αιγίδα του?» «Πρέπει ή δεν πρέπει ο Ι.Σ.Α. να κριτικάρει το σύστημα προμηθειών των νοσοκομείων?» «Πρέπει ή δεν πρέπει να ιδρυθούν θεματικές επιτροπές μελέτης στα πλαίσια του Ι.Σ.Α.; (από μέλη του ΔΣ αλλά και μη)»…

      Προς ώρας αυτά τα ολίγα… Αλλά θα επανέλθουμε

                                                           Νίκος Τσάμης

                                                          Γενικός  Ιατρός

                                                           Μέλος ΔΣ ΙΣΑ

 

 

Υ/Γ:  Οι απόψεις που εξέφρασε ο συν. Μ. Τσαγκαράκης στο προηγούμενο τεύχος της ενημέρωσης ήταν προσωπικές και δεν εκφράζουν την Ανεξάρτητη Ιατρική Κίνηση.