ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η Γενική Ιατρική (ορθότερα: Γενική Οικογενειακή Ιατρική) είναι η ιατρική ειδικότητα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Αντικείμενό της είναι οι συνήθεις παθήσεις που αφορούν όλα τα μέλη της οικογένειας. Από τις λοιμώξεις της παιδικής ηλικίας και την κολπίτιδα της γυναίκας μέχρι την υπέρταση και τον διαβήτη του παππού. Η εκπαίδευση σε αυτήν διεξάγεται σχεδόν σε όλα τα τμήματα του νοσοκομείου. Στο τέλος της εκπαίδευσής του ο γιατρός υπηρετεί σε κέντρο υγείας του ΕΣΥ. Ο Γενικός οικογενειακός γιατρός με την εκπαίδευσή του είναι σε θέση να καλύψει το 80-90% των οξέων ή χρόνιων περιστατικών όλων των ειδικοτήτων που εμφανίζονται στην κοινότητα παραπέμποντας εκείνα που απαιτούν νοσοκομειακό περιβάλλον για την αντιμετώπισή τους.

Η Ομοιοπαθητική Ιατρική (ορθότερα: θεραπευτική) είναι μια φυσική μέθοδος θεραπείας που στοχεύει στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού και της νευροψυχικής ισορροπίας. Χρησιμοποιεί οργανικές ή ανόργανες ουσίες που υπάρχουν στο φυσικό περιβάλλον οι οποίες αφού υποστούν μια ειδική κατεργασία αποκτούν θεραπευτικές ιδιότητες. Αντικείμενό της είναι η ευρεία γκάμα των παθήσεων της Γενικής Ιατρικής και των καταστάσεων που δεν υπάρχει μη αναστρέψιμη βλάβη κάποιου οργάνου. Περισσότερες πληροφορίες στα «Ομοιοπαθητικά Κείμενα».

Η Ατομική Ψυχοθεραπεία – Συμβουλευτική εστιάζει σε συγκεκριμένη δυσκολία που αντιμετωπίζει ένα άτομο είτε σε μια διαπροσωπική του σχέση, είτε σε μια χαρακτηριστική στιγμή της ζωής του που απαιτεί ιδιαίτερη προσαρμογή (πχ χρόνια νόσος, διαζύγιο), είτε βρίσκεται ενώπιον επιλογών στον επαγγελματικό ή προσωπικό τομέα που το παραλύουν. Η ατομική ψυχοθεραπεία-συμβουλευτική συνήθως ολοκληρώνεται σε έναν σύντομο κύκλο συνεδριών και ο συμβουλευόμενος αισθάνεται ότι έχει επεξεργαστεί τις διαστάσεις του προβλήματος που αντιμετωπίζει καθώς και τις πρακτικές διεξόδους που έχει σχετικά με αυτό.

Η Ομαδική Ψυχοθεραπεία απευθύνεται σε κάποιους που έχουν αποφασίσει να κάνουν βαθύτερη δουλειά με τον εαυτό τους. Τα μέλη της ομάδας στηρίζουν το ένα το άλλο στις δυσκολίες της θεραπευτικής αλλαγής λειτουργώντας σαν μια ιδεατή και ιδεώδης οικογένεια. Ο στόχος για κάθε ένα μέλος της ομάδας είναι να βιώσει τον ιδιαίτερο τρόπο που το ίδιο δυσκολεύει τη ζωή του, υπονομεύει τις σχέσεις του και αφήνει αναξιοποίητο το δυναμικό του. Να μπορέσει να αντιληφθεί τις στερεότυπες αντιδράσεις του και πως αυτές συνδέονται με την πατρική του οικογένεια,  αναθεωρώντας τις εικόνες του γι αυτές τις σχέσεις και εμπλουτίζοντας την οπτική του με πληροφορίες που ερμηνεύουν τα αδιέξοδα, αμβλύνοντας έτσι τα αρνητικά συναισθήματα που υπάρχουν. Μια τέτοια διαδικασία ανασυγκροτεί το άτομο ψυχικά επιτρέποντας του να ζεί τη ζωή του χωρίς αδιέξοδα και συγκρούσεις, να φροντίζει για την κάλυψη των θεμιτών αναγκών του εξελίσσοντας τις δυνατότητές του. Η διάρκεια της Ομαδικής Θεραπείας είναι μερικά χρόνια ανάλογα με την περίπτωση.

Η Συστημική Ψυχοθεραπεία είναι μια σχολή Ψυχοθεραπείας στην οποία η έμφαση δίνεται στην αλληλεπίδραση των ανθρώπων ιδίως μέσα σε σημαντικές ανθρώπινες ομάδες όπως η οικογένεια. Εμφανίστηκε τη δεκαετία του ’50 στις ΗΠΑ και είχε σαν βάση τη θεωρητική δουλειά μιας διεπιστημονικής ομάδας στο Palo Alto της Καλιφόρνια που μελετούσε την επικοινωνία στις οικογένειες ψυχικά πασχόντων. Βασική θέση της Συστημικής προσέγγισης είναι ότι τα ανθρώπινα συστήματα δυσλειτουργούν σαν σύνολο. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί τα συμπτώματα να τα παρουσιάζει ένα μέλος της οικογένειας αλλά αυτά θεωρούνται έκφραση μιας διαταραχής που αφορά όλη την ομάδα. Η θεραπευτική παρέμβαση μπορεί να γίνει είτε στην οικογένεια σαν σύνολο είτε σε κάποιο ή κάποια μέλη της με ένταξή τους σε ομάδες θεραπείας. Ο στόχος είναι η οικογένεια να βιώσει τα παθολογικά μοτίβα επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης  που κυριαρχούν στη ζωή της και να υιοθετήσει κάποια άλλα πιο λειτουργικά.

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 είναι μια νόσος κατά την οποία στο πάγκρεας, ύστερα από μια αυτοάνοση αντίδραση, καταστρέφονται τα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη με αποτέλεσμα πολύ σοβαρές και επικίνδυνες επιπτώσεις άμεσες και μακροπρόθεσμες. Ο Διαβήτης τύπου 1 είναι μια κατάσταση που μπορεί να αντιμετωπισθεί άριστα με την χρήση των σύγχρονων ινσουλινών. Απαιτείται μια σύντομη εκπαίδευση στον υπολογισμό των υδατανθράκων των γευμάτων που καθορίζει την ποσότητα της ινσουλίνης που πρέπει να ληφθεί, λαμβάνοντας υπ όψιν τη σωματική δραστηριότητα που θα ακολουθήσει, την τιμή του προγευματικού σακχάρου και τον βαθμό της ευαισθησίας του ατόμου στην ινσουλίνη. Ωστόσο, οι περισσότερες περιπτώσεις διαβητικών τύπου 1 παραμένουν αρρύθμιστες κυρίως λόγω προβλημάτων προσαρμογής του τρόπου ζωής και της ψυχολογίας του ίδιου του ατόμου αλλά και της οικογένειάς του. Συνήθως οι οικογένειες με μέλος που έχει διαβήτη τύπου 1 γίνονται «δορυφόροι» της νόσου με αποτέλεσμα οι άλλες ζωτικής σημασίας λειτουργίες και ρόλοι να ατροφούν. Έτσι, οι θεμιτές ανάγκες των άλλων μελών παραμελούνται με αποτέλεσμα μια οικογενειακή δυσλειτουργία που σαν αποτέλεσμα έχει και την μη ρύθμιση του διαβήτη. Στόχος της θεραπευτικής παρέμβασης είναι ο απεγκλωβισμός από τα συναισθήματα που δημιούργησε η εμφάνιση του διαβήτη, ή ένταξή του στην καθημερινότητα του ατόμου και της οικογένειας χωρίς δραματοποιήσεις, η αποκατάσταση των οικογενειακών λειτουργιών που ατρόφησαν και φυσικά η ρύθμιση του διαβήτη.