Με αφορμή την ταινία "Χαίρε Αρκαδία"

Φαίνεται ότι ο Φίλιππος Κουτσαυτής έχει απομείνει μόνος (αφού ο Δαμιανός έχει φύγει απο τη ζωή) να υπερασπίζεται το σινεμά του στοιχειώδους.
Αυτή τη φορά είναι το φυσικό και ανθρώπινο τοπίο της Αρκαδίας ο καμβάς για να κεντήσει την φιλοσοφική του θέση όχι μόνο για το σινεμά αλλά και το σύγχρονο ανθρωπολογικό αδιέξοδο. Βαθειά πεποίθηση του Κουτσαυτή είναι οτι περισσότερο απο τις μυθοπλασίες μιλούν οι τόποι και τα πρόσωπα. Και αυτό που λένε είναι πασίγνωστα μυστικό… Μυστηριώδες και σαφές, κρυπτό και φαεινό, νοσταλγία και παρόν. Σ’αυτό το γαιτανάκι των εικόνων αποκαλύπτεται αργά η ύφανση της ψυχής των τόπων με την ψυχή των ανθρώπων σε μια αξεδιάλυτη μοίρα. Ο άνεμος, τα σύννεφα, η βροχή, η ξερολιθιά , οι ρυτίδες, οι δουλεμένες παλάμες, τα άδολα κοριτσίστικα πρόσωπα, οι αρχέγονοι χοροί, η παρέλαση της ιστορίας… Όλα συνέχονται με μια ενιαία Ουσία που δεν είναι τίποτε άλλο παρά το Θαύμα στις άπειρες εκδοχές του. Ο Κουτσαυτής δεν χρειάζεται να κάνει μια ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις, δεν χρειάζεται να μιλήσει για κρίσεις, δεν τον ενδιαφέρουν τα θέσφατα, οι νουθεσίες, οι αναλύσεις και οι θέσεις. Αφήνεται να μαγευτεί σαν μικρό παιδί και έρχεται με ξαναμμένα μάγουλα να μας διηγηθεί τι είδε… Ο Κουτσαυτής είναι το υπέρτατο είδος δημιουργού που δεν δημιουργεί τίποτε γι’αυτό και μας κερνάει αυτή την αδιαμεσολάβητη σαγήνη. Το ύψος του είναι η ταπεινότητά του. Γι αυτό και οι Θεοί είναι γενναιόδωροι μαζί του καταδεχόμενοι να μας μιλήσουν από το αντηχείο της Τέχνης του…