Ινδιάνος χωρίς φυλή… Πολεμιστής χωρίς εχθρούς…

Το στραβό πιρούνι του ΧΤ-400 ήταν ορατό με την πρώτη ματιά… Ένας φαφούτης με ένα βαν «Ξυλουργικαί εργασίαι» έκοψε απότομα αριστερά για να κάνει αναστροφή στη νησίδα της Κατεχάκη παίρνοντας παραμάζωμα τον Ινδιάνο. Ευτυχώς που εκείνος δεν είχε χιλιόμετρα και καθάρισε με μερικά γδαρσίματα και πέντε ράμματα στο ξυρισμένο κεφάλι του. Έκτοτε το ΧΤ-600 έστριβε μόνο σε όρθια θέση… Πού φράγκα για επισκευή…

Το μηχανάκι το ’χε πάρει το καλοκαίρι που έβγαλε το Λύκειο δουλεύοντας «γενικών καθηκόντων» σε μεγάλη εκδοτική εταιρεία. Η κυρία Φραγκίσκη και ο κύριος Θόδωρος είχαν φυσικά μεγάλες αντιρρήσεις, αλλά ήταν για την τιμή των όπλων. Εδώ δεν μπορούσαν να κάνουν ζάφτι το βλαστάρι τους όταν ήταν δώδεκα χρονών, θα μπορούσαν τώρα που τον έβλεπες και τον φοβόσουνα με τους χαλκάδες και τα σκουλαρίκια; Κάπως πήγαν να παίξουν το γονεικό τους ρόλο τότε που μπήκε στο γυμνάσιο, του κάνανε κάτι ζοριλίκια και ο Ινδιάνος την κοπάνησε από το σπίτι και την έβγαζε με τους άστεγους της πλατείας Βάθης και του σταθμού Λαρίσης. Πάνω που ήταν έτοιμοι να πάνε στη Νικολούλη, τον βρήκε τυχαία και τον μάζεψε ένας μπάρμπας του, την ώρα που είχε βγει στη «ζήτα» για να κονομήσει το σουβλάκι του δείπνου του. Η κυρία Φραγκίσκη και ο κύριος Θόδωρος κλαίγανε σαν μωρά παιδιά, συντριμμένοι και ένοχοι. Από τότε ο Ινδιάνος βγήκε στην ορφάνια. Διότι πώς μπορείς να δεχθείς καθοδήγηση από κάποιους που θεωρείς λιγότερο δυνατούς από σένα;

Όσο λοιπόν τους έφτυνε και τους έγραφε, τόσο αυτοί γινόντουσαν περισσότερο συγκαταβατικοί και τόσο ο Ινδιάνος βυθιζόταν στην οργή. Οργή για όλους και για όλα! Μια μετωπική σύγκρουση με ό,τι υπήρχε γύρω του. Το σχολείο (παρότι έξυπνος) κατά διαβόλου… Με χίλιες σπρωξιές και χίλια παρακάλια της κυρίας Φραγκίσκης και του κυρίου Θόδωρου στους καθηγητές μπόρεσε να το βγάλει. Κανένα όνειρο, καμιά προσδοκία, κανένα μέλλον… Μόνο μια επιθυμία: το ΧΤ-400! Έτσι μόλις το αγόρασε ξύρισε το κεφάλι του αφήνοντας ινδιάνικη χαίτη και νάτος μοναχικός πολεμιστής χωρίς εχθρούς στους λόφους της Γκράβας και του Γαλατσίου, με το αίσθημα του Ινδιάνου που εξολοθρεύτηκε η φυλή του από το Ιππικό και απόμεινε ξεριζωμένος να γυρίζει επιβιώνοντας στα δάση της Montana. Αυτός και το άλογό του… Και εδώ που τα λέμε αντιμετώπιζε το ΧΤ σαν άλογο. Το μόνο που έκανε ήταν να βάζει βενζίνη. Ούτε καν λάδια στο κάρτερ! Έτσι το ΧΤ σκόρπαγε σιγά σιγά μιας και δεν υπήρχαν ούτε τα λεφτά ούτε η διάθεση για τη συντήρησή του.

Δεν δουλεύανε τα φλας, τα μαρσπιέ πίσω σπασμένα, αναρτήσεις ανύπαρκτες, το φανάρι του stop καμένο, οι ντίζες χωρίς λίπανση εδώ και 5 χειμώνες, τα ελαστικά λυωμένα, άσε την εξάτμιση που έτσι και αλλιώς σαπίζει στα παλιά ΧΤ. Μόνο ο κινητήρας να μη λέει να τα φτύσει με τίποτα. Από κάτι τέτοιους σαν τον Ινδιάνο έβγαλε το ΧΤ τη φήμη για τον κινητήρα του. Κράνος ούτε καν είχε, όχι απλά δεν φόραγε. Γάντια είχε ένα ζευγάρι… μάλλινα, μπουφάν μπλουτζίν, το δε καλοκαίρι κυκλοφόραγε πάνω στο ΧΤ με ένα ζευγάρι παντόφλες πλαστικές καφέ. Σε κάποια φάση πήγε να τραβήξει μια χαλαρή μανιβελιά από το μέσον της διαδρομής και το μοτέρ πήρε ανάποδες κλοτσώντας τον με την μανιβέλα στην καμάρα του πέλματος. Φυσικά η παντόφλα απορρόφησε ελάχιστη ενέργεια και τότε χόρεψε πραγματικά ινδιάνικα. Πηδούσε κουτσά και έσκουζε: «ου, ου, ου, άι, άι, άι». Ο ορθοπεδικός στο Ασκληπιείο της Βούλας με την ξεκούμπωτη μπλούζα και τον αντιαισθητικό αφαλό του είπε για «ρωγμώδες κάταγμα μεταταρσίου», αλλά ο Ινδιάνος αρνήθηκε να βάλει γύψο. Βάζουν γύψο οι ινδιάνοι; Προτίμησε να κουτσαίνει ένα εξάμηνο…

Μόλις έγινε καλά γνώρισε την Κλαίρη. Η Κλαίρη ήταν η αιτία που διεγράφη από τον ΣΕΛΠΑ (Σύλλογος Επικίνδυνων Λόγω Παρατεταμένης Αγαμίας). Μια ομάδα, κάτι σαν τον κύκλο των χαμένων ποιητών, που σάρκαζε τη μαλακία των μελών της και έκανε γιορτή στα μπαράκια του Θησείου μόλις κάποιο μέλος της έβρισκε γκόμενα. Άλλα εκλεκτά μέλη ήταν ο Λευτέρης το πανκιό, ο Ιορδάνης ρεϊβάς, ο Στέλιος ο χεβιμεταλλάς, ο Βλάσης το βλήμα. Όλοι με βασανισμένα παπιά, εκτός από τον Ηλία τον παγουρά (λόγω της ηπειρώτικης προφοράς που δεν μπορούσε να αποβάλλει), ο οποίος καβαλούσε ένα NSR δυόμισι το ίδιο αρχαιολογία με το ΧΤ του Ινδιάνου. Η Κλαίρη ήταν φοιτήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας του Πάντειου και τρωγότανε σαν γυναίκα. Μιλάμε, τα μέλη του ΣΕΛΠΑ πάθανε πλάκα!

Ήταν τόσο παράταιρη αυτή η σχέση, σαν να τα ᾽φτιαξε Ινδιάνος με την κόρη του στρατηγού Κάρτερ! Ποιος το πίστευε! Ο Ινδιάνος με ένα παιδί του Βέλτσου! Μέχρι και στη διάλεξη του Ντεριντά στο Γαλλικό Ινστιτούτο τον πήγε τον Ινδιάνο. Με την Κλαίρη ο Ινδιάνος άκουσε για το μεταμοντερνισμό και όπως όλοι προσπαθούσε να καταλάβει, αυτός που δεν μπορούσε να κάνει διαίρεση με δεκαδικά. Και εδώ που τα λέμε, τι να καταλάβει, αφού η βασική συζήτηση σχετικά με αυτήν την κατηγορία διανοούμενων δεν είναι το τι λένε, αλλά εάν λένε παπαριές ή όχι.

Το κακό για τον Ινδιάνο είναι ότι πήρε στα σοβαρά την υπόθεση και έβγαλε και ευαισθησίες τη στιγμή που για το παιδί του Βέλτσου εκείνος ήταν ένα πείραμα μεταμοντέρνας διαπολιτιστικής επικοινωνίας. Όταν τον έφτυσε τα ᾽παιξε και πέρασε χαλκά στο σακουλάκι με τους γεννητικούς του αδένες. Η δε Κλαίρη μετά τα απαραίτητα μεταπτυχιακά στο Παρίσι γύρισε και όταν σφίχτηκε ηλικιακά παντρεύτηκε έναν ιατρικό επισκέπτη, από αυτούς που γυρνάνε στα νοσοκομεία με κουστούμι, γραβάτα και τσάντα executive. Καλά να πάθει!

Ύστερα από το τραύμα, ο Ινδιάνος δέθηκε ακόμα πιο πολύ με το ΧΤ-400. Ο κινητήρας εξακολουθούσε να μην τον προδίδει και του επέτρεπε να κατεβαίνει τη Συγγρού με μεσαίες στροφές ακούγοντας τον άνεμο και τις πιστονιές του μονοκύλινδρου παγώνοντας στο πρόσωπο και τα χέρια. Ήξερε πια γιατί αγαπούσε το ΧΤ… Το αγαπούσε γιατί μόνο μ᾽ αυτό μπορούσε να έχει σχέση με τον εαυτό του! Μόνο πάνω στο ΧΤ μπορούσε να είναι σε επαφή με τα συναισθήματά του και το κυριότερο να τα αποδέχεται…

Όμως κατά ένα περίεργο τρόπο ο ερωτάς του για κείνο το μεταμοντέρνο φρόκαλο τον απελευθέρωσε. Σαν να βγήκε από το πηγάδι της οργής. Σαν να τον γεφύρωσε με τον κόσμο των κανονικών ανθρώπων. Όχι βέβαια ότι έφτιαξε χωρίστρα (θα γινόταν κι αυτό αργότερα) αλλά, πώς να το πούμε, η πικρή γλύκα του φτυσίματος είναι κάτι που αφορά τους πάντες… Χρειάζεται όμως και ένα σαραβαλιασμένο ΧΤ-400 για να μην αισθανθείς ότι αυτή μπορεί να γίνει απειλητική.

Κατά μια άλλη εκδοχή μπορεί ο έρωτας του Ινδιάνου να ήταν και δημιούργημα του ΧΤ. Ίσως χωρίς τις μοναχικές βόλτες να μη βίωνε τίποτα! Ίσως το μηχανοβιακό βίωμα να είναι από μόνο του ερωτογόνο. Και μάλιστα τόσο δυνατό, που να ερωτεύεσαι και τα φρόκαλα…

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Rider, τεύχος 69, Δεκέμβρης 2000.